لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: در موارد بسیاری اتصال اتچمنت های ارتودنسی به سطح دندان های ترمیم شده بارزین کامپوزیت ضروری است. هدف از این مطالعه بررسی مقایسه ای تاثیر نوع و زمان آماده سازی سطح و نیز نوع ادهزیو بر استحکام باند برشی براکتهای ارتودنسی به سطوح مختلف کامپوزیت بود.مواد و روش ها: در این مطالعه آزمایشگاهی تعداد 204 عدد دیسک سیلندری شکل از دو نوع کامپوزیت رزین Z100 و Point4 ساخته شد و در بلوک های آکریلی مانت گردید. نیمی از دیسک های هر گروه به منظور گذراندن پروسه aging به مدت 3 ماه در آب مقطر 37ºC نگهداری شدند. هر یک از این چهار گروه به 4 گروه 13 تایی برحسب نوع آماده سازی سطح (کاربرد اسید اچینگ یا کاربرد فرز و اسید اچینگ) و نوع ادهزیو (سخت شونده به طریقه شیمیایی و نوری) تقسیم گردیدند. بعد از باند براکتها، استحکام باند توسط ماشین DARTEC اندازه گیری شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آنالیز واریانس چهار طرفه ANOVA استفاده شد. (a=0.05).یافته ها: تفاوت آماری معنی دار بین میانگین استحکام باند به دو نوع کامپوزیت Z100 و Point4 وجود نداشت. (0.529=pvalue). سایر متغیرهای مورد مطالعه (زمان، نوع آماده سازی سطح و نوع ادهزیو) اثر معنی دار آماری بر استحکام باند براکت های ارتودنسی به سطوح رزین کامپوزیت داشتند (Pvalue<0.05).نتیجه گیری: با توجه به محدودیتهای مطالعه نوع آماده سازی سطح، نوع ادهزیو و مدت زمانی که از سخت شدن نهایی کامپوزیت گذشته است بر استحکام باند اثرگذار بودند. بعلاوه استفاده از ادهزیو سخت شونده نوری به دنبال ایجاد خشونت سطحی توسط فرز همراه با استفاده از اسید اچ، به شکل چشم گیری استحکام باند را افزایش داد.

زمینه و هدف: کاربرد کامپوزیت سیال به جهت قوام کمتر و امکان افزایش تطابق با دیواره های حفره، به عنوان اولین لایه ترمیم در کفه ژنژیوال حفرات پروگزیمالی توصیه شده است. هدف از انجام این مطالعه ارزیابی تاثیر کاربرد رنگهای مختلف کامپوزیت سیال به عنوان قطعه ژنژیوالی برریزنشت ترمیمهای کامپوزیت خلفی بود.روش بررسی: در این مطالعه آزمایشگاهی، 36 دندان پره مولر سالم خارج شده انتخاب شد. در سطح پروگزیمال دندانها حفرات باکس استاندارد در اندازه 3×2 میلی متر تراشیده شد، به نحوی که کفه ژنژیوال یک میلی متر زیر CEJ قرار گرفت. دندانها به طور تصادفی به شش گروه 12تایی تقسیم شدند. در گروههای یک تا پنج از کامپوزیت سیال (Bisco, USA) Aelite flow به ترتیب با رنگهای D3/C2/A3.5/A2/A1 به عنوان اولین قطعه ژنژیوالی به ضخامت یک میلی متر استفاده شد. گروه شش به عنوان گروه کنترل بوده و در آن از کامپوزیت سیال استفاده نشد. سپس بقیه حفره توسط کامپوزیت هیبرید Aelite تک رنگ (Bisco, USA) A3 در شرایط یکسان ترمیم گردید. آنگاه نمونه ها به مدت 24ساعت در دمای 37 درجه سانتی گراد و به تعداد پانصد دور تحت سیکل های حرارتی قرار گرفته، توسط لاک ناخن پوشیده شده و به مدت 24 ساعت در محلول فوشین بازی 2% قرار گرفتند. سرانجام به موازات محور طولی و از بعد مزیودیستالی برش داده شده و با کمک استریو میکروسکوپ، ریزنشت آنها بررسی گردید. یافته ها توسط آزمون Kruskal-Wallis در سطح معنی دار 0.05 تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: بر اساس نتایج حاصله تفاوت معنی داری بین ریزنشت رنگ در گروههای مورد مطالعه وجود نداشت. (0.05<p) کمترین ریزنشت در گروه یک که کامپوزیت سیال به رنگ A1 استفاده گردید و بیشترین ریزنشت در گروه شش که به عنوان گروه کنترل منفی و بدون کاربرد کامپوزیت سیال بود، مشاهده گردید. درتمامی نمونه های گروه A1 ریزنشت رنگ صفر بود.نتیجه گیری: کاربرد کامپوزیت سیال با رنگ روشنتر به عنوان قطعه ژنژیوالی می تواند بر کاهش ریزنشت ترمیم حفره دو سطحی کامپوزیت رزین موثر باشد.

سابقه و هدف: سلولز فراوانترین پلیمر کره زمین است و از اهمیت صنعتی زیادی برخوردار است. یکی از کاربردهای سلولز خام استفاده به عنوان عایق الکتریکی است. مشکل اصلی کاغذ سلولزی برای استفاده در کاربردهای عایقی متخلخل بودن کاغذ و جذب رطوبت آن است، بنابراین به منظور خارج نمودن رطوبت در حفرات ، کاغذ توسط روغن و یا رزین اشباع می شود. هدف از انجام این پژوهش استفاده از باکتری به منظور تولید سلولز و تهیه کاغذ و کامپوزیت عایقی از سلولزباکتریایی می باشد. مقایسه خواص فیزیکی کاغذ و کامپوزیت بدست آمده از سلولز باکتریایی با کاغذ و کامپوزیت حاصل از خمیر کرافت سوزنی برگ از دیگر اهداف پژوهش حاضر می باشد.مواد و روش ها: باکتری G.Xylinus درمحیط کشت استاتیک هسترین-شرام در دمای 28 درجه سانتی گراد به مدت 30 روز کشت داده شد. سلولز باکتریایی تولید شده ضخامت 10 میلی متر داشت. فیلم های سلولز باکتریایی تولید شده، شستشو و خالص سازی شدند. در مرحله بعد فیلم ها به قطعات کوچکی بریده شده والیاف توسط مخلوط کن خانگی و دستگاه کلوخه زدای استاندارد خمیر درآزمایشگاه از هم جدا شدند. سوسپانسیون آبی خمیر کرافت آماده شد. درصدهای متفاوت سلولز باکتریایی (10، 15، 5 درصد) به سوسپانسون اضافه شد. از دستگاه کاغذساز آزمایشگاهی به منظور تهیه کاغذهای دست ساز استفاده شد. کاغذ سلولز باکتریایی خالص توسط روش خلا تهیه شد. کاغذهای تهیه شده خشک و شرایط دهی شدند. کاغذهای خشک شده در رزین فنل فرمالدهید غوطه ورشده و از هر تیمار 5 عدد برروی هم قرار گرفته و پرس شدند. دما و فشار پرس به ترتیب 150 درجه سانتی گراد و 100 مگا پاسکال در نظر گرفته شد.یافته ها: به منظور بررسی خواص فیزیکی نمونه ها از آزمون های FTIR، XRD، درجه بسپارش و نیز آزمون های عایقی شامل اتلاف دای الکتریک، ثابت دای الکتریک، ظرفیت دای الکتریک و ولتاژ شکست دای الکتریک انجام شد. درصد سلولز باکتریایی به عنوان متغیر (100، 15، 10 و 5 درصد) در نظر گرفته شد. نتایج XRD نشان داد درصد بلورینگی و اندازه بلور سلولز باکتریایی از خمیر کرافت سوزنی برگ بیشتر و بزرگتر استنتایج درجه بسپارش نشان داد درجه بسپارش سلولز باکتریایی از سلولز گیاهی بیشتر است. نتایج طیف سنجی FTIR پیوند ایجاد شده بین سلولز و رزین فنل فرمالدهید را نشان داد و همچنین بر حضور لیگنین در خمیر کرافت سوزنی برگ دلالت داشت. نتایج تست های عایقی نشان دادند بیشترین و کمترین فاکتور اتلاف دای الکتریک در کاغذها به ترتیب مربوط به کاعذ سوزنی برگ و کاغذ سلولز باکتریایی می باشد. نتایج نشان داد با افزایش سلولز باکتریایی از 5 درصد به 15 درصد فاکتور اتلاف دای الکتریک افزایش یافت. فاکتور اتلاف دای الکتریک در کامپوزیت ها روند افزایشی نشان داد. بیشترین و کمترین ظرفیت و ثابت دای الکتریک به ترتیب مربوط به کاغذ سوزنی برگ و کاغذ سلولز باکتریایی می باشد. افزاودن سلولز باکتریایی به کاغذهای دست ساز خمیر کرافت منجر به افزایش ظرفیت و ثابت دای الکتریک شد. کامپوزیت های حاصله نیز روند مشابه با آنچه گفته شد نشان دادند. ولتاژ شکست دای الکتریک در کاغذها و کامپوزیت ها با افزایش سلولز باکتریایی افزایش یافت.نتیجه گیری: نتایج نشان داد بلورینگی، اندازه بلور و درجه بسپارش سلولز باکتریایی از سلولز گیاهی بیشتر بود. همچنین کاغذ دست ساز سلولز باکتریایی نسبت به کاغذ گیاهی فاکتور اتلاف ، ثابت دای الکتریک و ظرفیت دای الکتریک کمتری داشت. اما ولتاژ شکست بیشتری از خود نشان داد.

سابقه و هدف: کامپوزیت رزین ها در اتصال چند دندان به هم، شکننده می باشند. بنابراین، تحقیقات زیادی به منظور تقویت خصوصیات فیزیکی و دوام این مواد صورت گرفته که از جمله آنها می توان فایبرها را نام برد. این تحقیق با هدف بررسی اثرglass –fiber  بر استحکام خمشی کامپوزیت رزین صورت گرفت.مواد و روش ها: تحقیق به صورت تجربی وin vitro  بر روی 22 نمونه ( هر گروه 11 نمونه) به ابعاد mm 25×6×2 انجام شد. در گروه اول نمونه ها از کامپوزیت ساخته شده و در گوه دوم بعد از پر کردن نصف ارتفاع قالب با کامپوزیت، یک لایه نوارglass –fiber  آغشته به باندیگ قرار داده شد و سپس روی آن با کامپوزیت پر شد. تمام نمونه ها طبق (ISO 4049:2000) تحت پلی مریزاسیون قرار گرفته و تا زمان انجام آزمایشات ( به مدت یک ماه ) در رطوبت 100% نگهداری شدند. سپس استحکام خمشی نمونه ها به روش سه نقطه ای و با دستگاهInstron 1115  با سرعت اعمال نیرو 1mm/min اندازه گیری و مقایسه انجام شد. در نهایت نتایج به دست آمده توسط آزمون آماری t مورد قضاوت آماری قرار گرفتند.یافته ها: استحکام خمشی در گروه اول (22.39±3.38 MPa) و در گروه دوم (29.74±2.36 MPa) بدست آمد. تفاوت موجود بین دو گروه با آزمون آماری t test مورد قضاوت قرار گرفت که اختلاف معنی دار بین دو گروه را نشان داد (P<0.01).نتیجه گیری: قرار دادنglass –fiber  درون کامپوزیت باعث افزایش میزان استحکام خمشی کامپوزیت می شود.

زمینه و هدف افزایش تجمع بیوفیلم باکتریایی (استرپتوکوکی) بر سطح ترمیم های کامپوزیتی در مقایسه با ترمیم های آمالگام و گلوس آینومر سبب مستعد شدن ترمیم های کامپوزیتی به پوسیدگی های ثانویه مجاور ترمیم می گردد. در این مطالعه، خواص ضد استرپتوکوک موتانس رزین کامپوزیت های حاوی نانوذرات نقره بررسی شد. روش بررسی در این مطالعه تجربی-آزمایشگاهی، خواص ضد موتانس کامپوزیت ها پس از افزودن نانوذرات نقره به آن ها در درصدهای وزنی 0، 02/0، 03/0، 04/0 و 05/0 با تست اسپکتروفتومتر بررسی گردید. کامپوزیت ها بر روی دیواره های میکروپلیت های 400 میکرولیتری تطابق یافته و پس از کیور یا سفت شدن (با دستگاه لایت کیور)، در مجاورت باکتری های غوطه ور در محیط کشت مایع قرار گرفتند، سپس در زمان های 3، 24 و 48 ساعت بعد، طیف جذبی محیط کشت به وسیله دستگاه اسپکتروفتومتر ثبت گردید. یافته ها براساس نتایج آزمون آنالیز واریانس یک طرفه، میزان تراکم نوری (شاخص تکثیر باکتری) در کامپوزیت های حاوی نانوذرات نقره با غلظت های 03/0% وزن جرمی در زمان های 3 (0009/0± 080/0)، 24 (0013/0± 079/0) و 48 (0008/0± 079/0) ساعت در مقایسه با کامپوزیت های بدون نانوذرات نقره (به ترتیب 0005/0± 089/0، 0005/0± 094/0 و 0009/0± 101/0)، به طور معنی داری کاهش یافت که نشان دهنده کاهش چشمگیر تکثیر باکتری ها بود. در کامپوزیت های دارای غلظت های 04/0% و 05/0% نانوذرات نقره، این اثرات ضد باکتریایی افزایش نیافت. نتیجه گیری نتایج مطالعه حاضر نشان داد تمامی گروه های کامپوزیتی حاوی نانوذرات نقره دارای اثر ضد باکتریایی هستند. به علاوه، بهینه اثر ضد باکتریایی در گروه حاوی غلظت 03/0 وزنی نانوذرات نقره قرار دارد.

رزین های فنولی یکی از رزین های مصنوعی گرماسخت با وزن مولکولی کم هستند که به روش تراکمی پلیمر و پخت می شوند. از خواص مهم این رزین ها می توان به مقاومت زیاد در برابر عوامل جوی، اکسایش گرمایی و مواد شیمیایی اشاره کرد. پخت این رزین ها به دو روش گرمایی و اسیدی دسته بندی می شود. پخت گرمایی رایج ترین روش پخت این رزین هاست که معمولا در محدوده دمایی 130-180oC انجام می شود، ولی امکان پخت اسیدی آنها در دمای محیط نیز وجود دارد. در این مقاله، پخت محیطی رزین های فنولی رزول به کمک پاراتولوئن سولفونیک اسید بررسی شده است. مقدار اسید مصرفی مناسب برای پخت محیطی دو نوع رزول برای حصول سختی و زمان ژل شدن مناسب معین شده است. به منظور بررسی رفتار پخت و پایداری گرمایی رزین های مورد بررسی، آزمون های DSC و TGA به کار گرفته شده است. همچنین، قطعات کامپوزیتی با آمیختن الیاف سوزنی پیوسته با رزین تهیه و به روش گرمایی و اسیدی زیر پرس پخت شده اند. با انجام آزمون های پایداری گرمایی، خواص مکانیکی و مقاومت شیمیایی کامپوزیت های پخت شده به دو روش اسیدی و گرمایی مقایسه شده است، نتایج نشان می دهد که مقدار بهینه اسید مصرفی برای پخت محیطی رزول با توجه به مقدار سختی و زمان ژل شدن برابر 20 درصد وزنی رزین مصرفی است. با توجه به آزمون های انجام شده می توان گفت که خواص مکانیکی و پایداری شیمیایی نمونه های پخت شده به روش اسیدی مطلوب است. اما، با این روش نمی توان به خواصی دست یافت که از راه پخت گرمایی حاصل می شود.

مقدمه: یکی از معیارهای مهم در انتخاب ماده ترمیمی، استحکام پیوند بین ماده ی ترمیمی و دندان است که در انجام ترمیم منطبق با ساختار دندان و کاهش ریزنشت دارای اهمیت است. با توجه به اقبال جدید به کامپوزیت رزین های با انقباض کم،هدف مطالعه ی حاضر، مقایسه ی استحکام پیوند ریزبرشی کامپوزیت رزین سیلوران (P90) با کامپوزیت متاکریلاتی معمول (Z250)به عاج دندان های شیری بود.مواد و روشها: در این مطالعه ی آزمایشگاهی، 24 دندان کانین شیری سالم انتخاب شدند. از هر دندان دو دیسک عاجی به ضخامت دو میلی متر تهیه گردید. نمونه ها به چهار گروه 12 تایی تقسیم شدند. در هر گروه، سیلندر کامپوزیتی به قطر 0.7 میلی متر به شرح زیر به سطح عاج پیوند گردید. گروه اول: سیستم باند P90 + کامپوزیتP90، گروه دوم: اچینگ + سیستم باند P90 + کامپوزیت P90، گروه سوم: Single+ bond+کامپوزیت Z250، گروه چهارم: اچینگ +Single bond+ کامپوزیت Z250. سپس نمونه ها تحت نیروی برشی قرار گرفتند تا در نهایت دچار شکست شوند. داده ها با آزمون های آماری توسط Tamhane’s T2 آنالیز شدند و p<0.05 معنی دار تلقی گردید.یافته ها: میانگین استحکام پیوند ریزبرشی در چهار گروه مورد مطالعه، با هم تفاوت معنی دار داشتند (p<0.05). به این ترتیب که بیشترین میزان استحکام پیوند مربوط به گروه دوم وکمترین آن مربوط به گروه سوم بود.نتیجه گیری: کامپوزیت P90 نسبت به کامپوزیت Z250، استحکام پیوند ریز برشی بیشتری به عاج دندان های شیری داشته و کاربرد اچ قبل از کاربرد پرایمر در سیستم باندینگ سیلوران، قدرت پیوند این کامپوزیت رزین را به عاج دندان های شیری افزایش داد.